*Narra Álvaro*
Terminamos de comer y fuimos al Retiro. Estabamos hablando de lo que podriamos hacer por Sevilla. De pronto vimos a una chica acercarse. Pensabamos que era una fan. Alba estaba de espaldas y no la vio. Ella nos hizo un gesto para que no dijeramos nada. Se acerco a ella y le tapo los ojos. Cuando Bea la vio se quedo con la boca abierta.
X: ¿Quien soy?
Alba: ¿Sonia?
X: No.
Alba: Pues no lo se.
X: Que pronto te olvidas de mi.
Alba: Pero, ¿quien eres?
Entonces la chica le destapo los ojos. Cuando Alba la vio empezo a chillar, al igual que Bea. Nosotros no entendiamos nada.
Álvaro: ¿Quien es?
Ángela: Su hermana Sara.
Dani: ¿Ella no estaba en Mallorca?
Ángela: Si estaba. Vino ayer, y creo que estubo en el concierto.
Carlos: ¿Por qué no fue a casa?
Ángela: Venia desde Valencia con el coche despues del viaje en barco. Estaria cansada y querria dormir.
Las tres dejaron de chillar, por fin. Se sentaron a nuestro lado y empezamos a hablar. Nos presentamos todos. Estubimos hablando de lo tipico. Hasta que Sara dijo que se tenia que ir. Tenia que seguir su camino hasta Sevilla. Tambien dijo que ella y dos amigos irian a recogernos mañana al aeropuerto. Nos despedimos de ella y se fue. Estuvimos otro rato alli hablando, hasta que decidimos ir a nuestra casa. Digo nuestra porque es la que tenemos los chicos. Recogimos nuestras maletas y nos fuimos a casa de las chicas. Nos pusimos a ver la tele. De pronto sono el timbre y fui yo a abrir, era Magi.
Magi: Hola.
Álvaro: Hola, pasa. Estan todos viendo la tele.
Magi: Vale.
Él entro y nos sentamos todos para hablar con él.
Magi: Hola.
Todos: Holaaa.
Magi: Tengo buenas noticias. Estais nominados a una categoria en los premios EMA´S y teneis que actuar *dijo mientras una sonrisa aparecia en su rostro*
Carlos: ¿¡QUÉ!?
Blas: Te estas quedando con nosotros. Eso es imposible.
Magi: Es verdad, si quereis miradlo.
Dani lo miro corriendo en la pagina web de MTV. Magi tenia razon. Estabamos nominados. No me lo creia, era demasiado bueno para ser cierto.
Álvaro: Pues yo sigo sin creermelo.
María: Cariño creetelo porque es cierto.
Ángela: Y con estos os dais cuenta de que habeis llegado lejos.
Blas: Hemos llegado donde nosotros hemos soñado siempre.
Marta: Todos los sueños se cumplen, a veces tardan mucho pero se cumplen.
David: Y tanto que se cumplen. Madre mia.
Bea: Nos alegramos mucho *dijo abrazando a Dani y Carlos, ya que los tenia a ambos al lado*
Álvaro: Alba di algo hija.
Alba: Algo *rio* es que yo tampoco me lo creo.
Magi: Pues creetelo, porque hay no acaba todo.
David: ¿Todavia hay más?
Magi: Si, chicas vosotras sereis las acompañantes oficiales de los chicos.
Ángela: ¿¡QUÉÉÉÉ!? ¿Estas diciendo que nosotras tambien vamos?
Magi: Si eso he dicho.
María: Ángela eso significa que vamos a ver a los chicos. ¡AAAAAA!
Ángela: Ya lo se. Los veremos en persona. Estaremos sentados a centimetros de ellos.
David: Esa niña, que le va a dar algo *señalo a Alba*
Carlos: Alba... Alba... Alba, mira Alex Monner.
Alba: ¿Qué? ¿Donde esta?
Álvaro: Al fin reaccionas.
Alba: Lo de Alex no ha tenido gracia eh. Logico que me quede asi. Estas veran a One Direction, pero yo voy a ver a Miley, Selena, Jay-Z, Kany West... puaf madre mia. Claro esta, no dejemos a la maravillosa Katy atras. Es que me muero.
Bea: Tranquilizate, te va a dar algo.
Alba: ¿Sabes que tambien va Justin Timberlake?
Bea: Hay madre mia.
Marta: Estais vosotras más entusiasmadas que los chicos.
Ángela: ¿Y tu no?
Marta: Si pero no me pongo tan nerviosa.
María: Tu es que eres más normal.
Marta: Oh gracias.
Magi: Bueno yo me voy ya. Descansad y pasarlo bien en Sevilla.
Dani: Tranquilo que lo haremos.
Magi: Buenas noches chicos.
Todos: Buenas noches Magi.
Magi se fue. En cuanto salio por la puerta todos empezamos a pegar saltos y gritos. Nuestro sueño hecho realidad. Encima las chicas podian estar con nosotros en ese momento. Era demasiado para un solo dia. Todos llamamos a nuestras madres para contarselo y se pusieron muy contentas.
Álvaro: Chicos, todo esto esta muy bien, pero a mi me ha entrado hambre. ¿Pedimos piza?
María: Vale, que no hay ganas de hacer la cena, la verdad.
Dani: ¿Las de siempre?
Bea: Claro.
Dani llamo y a la media hora ya estaban aqui. Nos sentamos a comer. Sobre las diez y media María y yo nos fuimos a la cama.
Álvaro: ¿Lo tienes todo guardado?
María: Si, esta todo. ¿Y tu?
Álvaro: Solo me falta el cargador.
María: Bueno eso lo puedo guardar en mi bolso.
Álvaro: Vale, voy a lavarme los dientes. Ahora vengo.
Fui al baño y alli estaba Alba, lavandose los dientes tambien.
Álvaro: ¿Puedo?
Alba: Si.
Entre y empece a lavarme los dientes. Alba se quedo mirandome.
Álvaro: ¿Qué pasa?
Alba: Nada *rio* solo que se me hace raro todo esto.
Álvaro: Amiga mia, acostumbrate. Esto oficialmente es una familia, ahora aun más estando tu embarazada.
Alba: Ya lo se tete. Aunque esto no sera una familia hasta que...
Álvaro: ¿Hasta qué?
Alba: Nada, dejalo es una tonteria.
Álvaro: Sabes que no es asi. Cuentamelo, te vendra bien.
Alba: Pues no se por que, pero he llegado a pensar que ahora que estoy embarazada, no se, a lo mejor Carlos y yo nos podriamos casar.
Álvaro: Eso no es ninguna tonteria y lo sabes. Tambien sabes que a Carlos le cuesta mucho hacer ese tipo de cosas. Pero hay algo de lo que estoy seguro. Antes de navidades tendras un precioso anillo en tu mano.
Alba: Ojala sea cierto.
Álvaro: Anda ve a la cama. Mañana hay que levantarse pronto.
Alba: Claro y gracias *me dio un beso en la mejilla* buenas noches.
Álvaro: Buenas noches enana.
Volvi a la habitacion y me puse el pijama. María ya estaba en la cama.
María: ¿Por qué has tardado tanto?
Álvaro: He estado hablando con Alba. La he visto algo rara.
María: ¿Esta bien?
Álvaro: Si, ya sabes como es. Se ahoga en un vaso de agua.
María: Ni que lo digas. Bueno ven ya anda.
Álvaro: Voy.
Me metí con ella en la cama y seguimos hablando. Cuando nos dimos cuentas estábamos dormidos. Las siete de la mañana y el despertador acaba de sonar. Lo apago y llamo a María. Salgo de la habitación y llamo a todas las puertas.
Álvaro: ¡Venga arriba, Sevilla nos espera!
De pronto veo que Ángela sale de su habitación saltando.
Ángela: ¡Que nos vamos moreno!
Álvaro: Nos vamos tía, nos vamos. ¿Y tu novio?
Ángela: Vistiéndose, cosa que deberías estar haciendo tu ahora mismo.
Álvaro: Es verdad, voy a vestirme.
Ángela: Vale.
Marta: Callaros ya. Me duele la cabeza *dijo saliendo de su habitación*
Álvaro: Valla carita hija.
Marta: No he dormido bien. Voy a desayunar. David venga ya.
David: Ya estoy, ya estoy.
Yo me volví a la habitación para vestirme. Estos tres bajaron para preparar el desayuno. Entre y María aun dormía. Me acerque a ella y le di un beso. Ella se despertó y me sonrió.
Álvaro: Buenos días dormilona. Venga arriba que nos vamos.
María: Buenos días osito *sonrió*
Álvaro: Me visto y bajo para desayunar.
María: Espera bajo contigo.
Álvaro: Claro.
Nos vestimos y bajamos a desayunar. Ya estaban todos abajo. Marta y Alba tenían mala cara. Parece que no se llevan bien con los aviones.
Álvaro: Buenos días.
Carlos: Buenas.
Álvaro: ¿Y a ti que te pasa? *le dije a Alba*
Alba: No me encuentro bien. Me pasa siempre que voy a coger un avión.
Carlos: Anda come algo.
Bea: Noooo.
Dani: ¿Por qué? Tendrá que desayunar.
Alba: No me entra nada. Si como algo estaré vomitando cada cinco minutos. Bastante mal me encuentro ya.
Blas: Bueno, ¿estáis todos listos?
Todos: Siiii.
Álvaro: Pues venga. Hay un precioso avión que nos esta esperando.
Salimos de casa y nos dirigimos al aeropuerto. Llegamos allí y fuimos a facturar. Bea casi tiene que pagar sobrepeso. Lleva la maleta hasta los topes. Una vez habíamos facturado pasamos el control y buscamos la puerta de embarque. La encontramos y esperamos a que la abrieran. Estuvimos hablando un rato. Subimos al avión y nos sentamos en nuestros asiento. Ahora si que si. Íbamos rumbo a Sevilla. Solo quedaban dos horas y media para llegar. Ya tenia ganas, muchas ganas de estar allí con todos. Nos lo vamos a pasar genial. Estoy seguro de que van a ser las mejores vacaciones de mi vida.
lunes, 30 de septiembre de 2013
domingo, 22 de septiembre de 2013
Capitulo 58.
*Narra Bea*
Me he despertado con un dolor de cabeza horrible. Pero anoche nos lo pasamos muy bien. No me he reído tanto en la vida. Sobretodo cuando estuve bailando con Juanjo, un amigo de Dani.
Dani: Bueno días preciosa.
Bea: Buenos días cariño *le bese*
Dani: ¿Vamos a desayunar?
Bea: Si vamos.
Fui a levantarme de la cama pero Dani no me dejo. Me cogió de la cintura y me tiro sobre él.
Bea: Dani tenemos que desayunar. A lo mejor nos están esperando todos.
Dani: No creo. A demás el desayuno puede esperar un poco *me beso*
Bea: También es verdad.
Empece a besarle y él me seguía el juego. Me quito la camiseta y se puso sobre mi. Me deshice rápidamente de su ropa. Sinceramente los dos teníamos muchas ganas. Me bajo los pantalones y empezó a besarme el cuello. Poco a poco comenzó a bajar. Me volví a poner sobre él. Nos quitamos mutuamente la ropa interior, y acabamos como acabamos. Cuando ya no podíamos más nos tumbamos uno al lado del otro. Dani me miro y me acaricio la mejilla. Luego se acerco a mi y me abrazo.
Dani: ¿Sabias que me encantas?
Bea: Algo de eso había escuchado yo.
Dani: Pues te lo confirmo, me encantas *me beso*
Bea: Tu también me encantas peque.
Vi como cogía su móvil y ponía la cámara delantera.
Bea: ¿Qué vas a hacer?
Dani: Una foto de buenos días boba.
Bea: Pues espera que me ponga la camiseta por lo menos.
Dani: Vale *rió*
Me levante a coger una camiseta. Dani se quedo mirándome y parecía que estaba empanado. Cogí la primera camiseta que vi, que por cierto era de él, y me la puse. Volví a la cama y me tumbe a su lado.
Bea: Ya esta. Cuando el señorito quiera.
Dani: Vas a conseguir que me de un infarta.
Bea: Anda no seas tonto y haz la foto antes de que me arrepienta.
Dani: Ya voy mujer, tranquila.
Dani hizo la foto y la subió a instagram. `La princesita y yo os deseamos buenos días eso fue la que puso en la foto. Nos vestimos y bajamos a desayunar. Cuando bajamos ya estaban todos acabando de desayunar.
Bea: Buenos días.
Alba: Serán para ti, porque para mi desde luego que no.
Ella se levanto y se sentó en el sofá. Dani y yo nos miramos extrañados. Sabíamos que algo había pasado.
Bea: ¿Qué te pasa?
Alba: ¿A mi? Nada, yo estoy perfectamente.
Bea: Si tu lo dices.
Ángela: ¿Vais a desayunar?
Dani: Si por favor.
Ángela: Pues hay zumo de naranja en la nevera, por si queréis.
Bea: Vale gracias.
Dani y yo entramos en la cocina y empezamos a prepararnos el desayuno.
Dani: ¿Qué le pasa a tu hermana?
Bea: No lo se, pero ahora es mejor dejarla. Luego intentare hablar con ella.
Dani: Esta bien.
Terminamos de preparar el desayuno y nos sentamos en la mesa. La cara de mi hermana era de tener un enfado impresionante, pero a la vez la veía triste. A lo mejor a peleado con Carlos. No creo con lo super pegados que están siempre. Pero quien sabe.
Dani: ¿Qué vamos a hacer hoy?
Alba: Yo la maleta.
Ángela: Dani querrá decir cuando acabes de hacer la maleta. Seguro que no tardas mucho.
David: Podemos ir al cine o a dar una vuelta por el Retiro.
Carlos: No es mala idea, yo me apunto.
Alba: Yo no voy *dijo mirando a Carlos*
Marta: ¿Por qué?
Alba: No tengo ganas.
Álvaro: Oh vamos, ni que fuéramos a corre o algo por el estilo.
Alba: Ya he dicho que no y es que no.
Álvaro: Vale vale.
Bea: En fin, ¿quieres que te ayude a hacer la maleta?
Alba: Si quieres, me da igual.
Bea: Pues sube, ahora voy yo.
Alba: Vale.
Mi hermana subió Iba a aprovechar para preguntarle que le pasa. Creo que es mejor que se lo cuenta a alguien o se llevara así todo el día. Deje las cosas del desayuno en la cocina y antes de subir me pare un momento en el salón.
Bea: Cuñado más te vale no haber hecho nada, si no *hice el gesto de las tijeras con las manos*
Carlos: Pues entonces...
Bea: Ya hablaremos después.
Subí a su habitación y la vi en la cama llorando. Se me hace raro verla llorar. Antes solo la veía así cuando paso aquello de su ex y todo. Hacia ya mucho tiempo que no la veía llorar. Me acerque a ella y le abrace fuerte.
Bea: Chiqui ya esta tranquilízate. A ver cuéntame lo que te pasa.
Alba: Carlos y yo hemos peleado.
Bea: ¿Qué? ¿Por qué?
Alba: ¿Te acuerdas de Dario? Nuestro vecino el hermano de Jose tu amigo.
Bea: Si claro.
Alba: Pues él sabia que me había venido aquí a vivir y se ha enterado que estoy con Carlos. Bueno pues he hablado con el dos veces por WA para preguntarme que tal me iba, lo típico vamos. El caso es que esta mañana me sonó el WA y era él. Lo a cogido Carlos y se ha puesto celoso. He intentado decirle que solo es un simple amigo. Incluso le he enseñado la conversación pero no lo ha entendido.
Bea: Tranquila, seguro que se le pasa ya veras. Ademas tu sabes que no has hecho nada malo.
Alba: Tienes razón.
Bea: Venga anda empecemos con tu maleta. Después vas a venir con todos al cine, ¿entendido?
Alba: Entendido *sonrió*
Bea: Así me gusta.
Empezamos a hacer la maleta entre bromas. Sobre las dos de la tarde y fuimos abajo. Íbamos cantando `Sombody that I used to know´ y bailando. Parece que se le ha pasado un poco todo a la enana esta. Todos se quedaron mirando, pero nosotras seguíamos a lo nuestro. De pronto mi hermana empezó a cantar `Sense tu´ y yo le seguí.
Alba y Bea: És de nit... és tot fosc... estic sol i no hi ha ningu... és de nit... un record... dins del cor, ella hi és a dins... els seus ulls son brillans in un somriure extravagant ja no hi és l´he perduda va marxar lluny del meu abast i sempre estara al meu cor...
Blas: ¿Sabéis hablar catalán?
Bea: Yo un poco de cuando viví en Mallorca.
Alba: Yo casi.
Álvaro: ¿Entonces esa canción?
Alba: Pues que sale en `Pulseras rojas´.
Dani: Y lo veías y le pegaste la canción a tu hermana.
Alba: Exacto.
David: ¿Te sabes alguna más?
Alba: Si dos, `Joan petit´ y `Dorm´, pero no me acuerdo muy bien. Así que no canto más.
Blas: ¿Si te digo algo en catalán lo entiendes?
Alba: Según lo que sea. A ver prueba.
Blas: T´estimo.
Alba: Oh gràcies, jo també téstime.
Blas: De res *rió*
Alba: Voy a cambiarme y nos vamos ¿no?
Álvaro: ¿Al final vienes?
Alba: Si paso de quedarme aquí sola.
Bea: Subo contigo y así me cambio yo también.
Alba: Vale vamos.
Subimos las dos juntas y yo fui a su habitación. Empece a buscarle algún modelito en su armario.
Alba: ¿Qué haces?
Bea: Cogerte la ropa que te vas a poner.
Alba: Bea no hace falta.
Bea: Si hace falta, hazme caso.
Alba: Bueno vale.
Le cogí esto:
Me he despertado con un dolor de cabeza horrible. Pero anoche nos lo pasamos muy bien. No me he reído tanto en la vida. Sobretodo cuando estuve bailando con Juanjo, un amigo de Dani.
Dani: Bueno días preciosa.
Bea: Buenos días cariño *le bese*
Dani: ¿Vamos a desayunar?
Bea: Si vamos.
Fui a levantarme de la cama pero Dani no me dejo. Me cogió de la cintura y me tiro sobre él.
Bea: Dani tenemos que desayunar. A lo mejor nos están esperando todos.
Dani: No creo. A demás el desayuno puede esperar un poco *me beso*
Bea: También es verdad.
Empece a besarle y él me seguía el juego. Me quito la camiseta y se puso sobre mi. Me deshice rápidamente de su ropa. Sinceramente los dos teníamos muchas ganas. Me bajo los pantalones y empezó a besarme el cuello. Poco a poco comenzó a bajar. Me volví a poner sobre él. Nos quitamos mutuamente la ropa interior, y acabamos como acabamos. Cuando ya no podíamos más nos tumbamos uno al lado del otro. Dani me miro y me acaricio la mejilla. Luego se acerco a mi y me abrazo.
Dani: ¿Sabias que me encantas?
Bea: Algo de eso había escuchado yo.
Dani: Pues te lo confirmo, me encantas *me beso*
Bea: Tu también me encantas peque.
Vi como cogía su móvil y ponía la cámara delantera.
Bea: ¿Qué vas a hacer?
Dani: Una foto de buenos días boba.
Bea: Pues espera que me ponga la camiseta por lo menos.
Dani: Vale *rió*
Me levante a coger una camiseta. Dani se quedo mirándome y parecía que estaba empanado. Cogí la primera camiseta que vi, que por cierto era de él, y me la puse. Volví a la cama y me tumbe a su lado.
Bea: Ya esta. Cuando el señorito quiera.
Dani: Vas a conseguir que me de un infarta.
Bea: Anda no seas tonto y haz la foto antes de que me arrepienta.
Dani: Ya voy mujer, tranquila.
Dani hizo la foto y la subió a instagram. `La princesita y yo os deseamos buenos días eso fue la que puso en la foto. Nos vestimos y bajamos a desayunar. Cuando bajamos ya estaban todos acabando de desayunar.
Bea: Buenos días.
Alba: Serán para ti, porque para mi desde luego que no.
Ella se levanto y se sentó en el sofá. Dani y yo nos miramos extrañados. Sabíamos que algo había pasado.
Bea: ¿Qué te pasa?
Alba: ¿A mi? Nada, yo estoy perfectamente.
Bea: Si tu lo dices.
Ángela: ¿Vais a desayunar?
Dani: Si por favor.
Ángela: Pues hay zumo de naranja en la nevera, por si queréis.
Bea: Vale gracias.
Dani y yo entramos en la cocina y empezamos a prepararnos el desayuno.
Dani: ¿Qué le pasa a tu hermana?
Bea: No lo se, pero ahora es mejor dejarla. Luego intentare hablar con ella.
Dani: Esta bien.
Terminamos de preparar el desayuno y nos sentamos en la mesa. La cara de mi hermana era de tener un enfado impresionante, pero a la vez la veía triste. A lo mejor a peleado con Carlos. No creo con lo super pegados que están siempre. Pero quien sabe.
Dani: ¿Qué vamos a hacer hoy?
Alba: Yo la maleta.
Ángela: Dani querrá decir cuando acabes de hacer la maleta. Seguro que no tardas mucho.
David: Podemos ir al cine o a dar una vuelta por el Retiro.
Carlos: No es mala idea, yo me apunto.
Alba: Yo no voy *dijo mirando a Carlos*
Marta: ¿Por qué?
Alba: No tengo ganas.
Álvaro: Oh vamos, ni que fuéramos a corre o algo por el estilo.
Alba: Ya he dicho que no y es que no.
Álvaro: Vale vale.
Bea: En fin, ¿quieres que te ayude a hacer la maleta?
Alba: Si quieres, me da igual.
Bea: Pues sube, ahora voy yo.
Alba: Vale.
Mi hermana subió Iba a aprovechar para preguntarle que le pasa. Creo que es mejor que se lo cuenta a alguien o se llevara así todo el día. Deje las cosas del desayuno en la cocina y antes de subir me pare un momento en el salón.
Bea: Cuñado más te vale no haber hecho nada, si no *hice el gesto de las tijeras con las manos*
Carlos: Pues entonces...
Bea: Ya hablaremos después.
Subí a su habitación y la vi en la cama llorando. Se me hace raro verla llorar. Antes solo la veía así cuando paso aquello de su ex y todo. Hacia ya mucho tiempo que no la veía llorar. Me acerque a ella y le abrace fuerte.
Bea: Chiqui ya esta tranquilízate. A ver cuéntame lo que te pasa.
Alba: Carlos y yo hemos peleado.
Bea: ¿Qué? ¿Por qué?
Alba: ¿Te acuerdas de Dario? Nuestro vecino el hermano de Jose tu amigo.
Bea: Si claro.
Alba: Pues él sabia que me había venido aquí a vivir y se ha enterado que estoy con Carlos. Bueno pues he hablado con el dos veces por WA para preguntarme que tal me iba, lo típico vamos. El caso es que esta mañana me sonó el WA y era él. Lo a cogido Carlos y se ha puesto celoso. He intentado decirle que solo es un simple amigo. Incluso le he enseñado la conversación pero no lo ha entendido.
Bea: Tranquila, seguro que se le pasa ya veras. Ademas tu sabes que no has hecho nada malo.
Alba: Tienes razón.
Bea: Venga anda empecemos con tu maleta. Después vas a venir con todos al cine, ¿entendido?
Alba: Entendido *sonrió*
Bea: Así me gusta.
Empezamos a hacer la maleta entre bromas. Sobre las dos de la tarde y fuimos abajo. Íbamos cantando `Sombody that I used to know´ y bailando. Parece que se le ha pasado un poco todo a la enana esta. Todos se quedaron mirando, pero nosotras seguíamos a lo nuestro. De pronto mi hermana empezó a cantar `Sense tu´ y yo le seguí.
Alba y Bea: És de nit... és tot fosc... estic sol i no hi ha ningu... és de nit... un record... dins del cor, ella hi és a dins... els seus ulls son brillans in un somriure extravagant ja no hi és l´he perduda va marxar lluny del meu abast i sempre estara al meu cor...
Blas: ¿Sabéis hablar catalán?
Bea: Yo un poco de cuando viví en Mallorca.
Alba: Yo casi.
Álvaro: ¿Entonces esa canción?
Alba: Pues que sale en `Pulseras rojas´.
Dani: Y lo veías y le pegaste la canción a tu hermana.
Alba: Exacto.
David: ¿Te sabes alguna más?
Alba: Si dos, `Joan petit´ y `Dorm´, pero no me acuerdo muy bien. Así que no canto más.
Blas: ¿Si te digo algo en catalán lo entiendes?
Alba: Según lo que sea. A ver prueba.
Blas: T´estimo.
Alba: Oh gràcies, jo també téstime.
Blas: De res *rió*
Alba: Voy a cambiarme y nos vamos ¿no?
Álvaro: ¿Al final vienes?
Alba: Si paso de quedarme aquí sola.
Bea: Subo contigo y así me cambio yo también.
Alba: Vale vamos.
Subimos las dos juntas y yo fui a su habitación. Empece a buscarle algún modelito en su armario.
Alba: ¿Qué haces?
Bea: Cogerte la ropa que te vas a poner.
Alba: Bea no hace falta.
Bea: Si hace falta, hazme caso.
Alba: Bueno vale.
Le cogí esto:
Luego fui a mi habitación y me cambien. Acabe poniéndome esto:
Las chicas ya se habían cambiado mientras nosotras hacíamos la maleta.
Ángela:
Marta:
María:
Cuando bajamos las dos juntas Carlos se quedo mirando a mi hermana. Creo que lo he conseguido. Bien por mi.
Dani: Por fin bajáis.
Bea: Culpa mía, lo siento.
Carlos: Vamos que tengo hambre.
Ángela: Si y yo también.
Salimos de casa y fuimos a un bar que había cerca de allí para comer. Carlos se acerco a mi, imagino que para hablar.
Carlos: Te lo ha contado todo ¿verdad?
Bea: Si.
Carlos: ¿Se ha enfadado?
Bea: ¿Tu que crees? Claro que se ha enfadado. Ella no ha hecho nada. Es un simple amigo, ya esta.
Bea: ¿Tu que crees? Claro que se ha enfadado. Ella no ha hecho nada. Es un simple amigo, ya esta.
Carlos: Lo se... creo que me he pasado un poco.
Bea: Pues si, yo iría a hablar con ella.
Carlos: Eso haré, gracias.
Vi como Carlos se acercaba a ella y le pasaba el brazo por sus hombros. Inmediatamente se lo quito ya que estaba algo enfadada. Entonces empezaron a hablar. Los dejamos un poco atrás para que hablaran tranquilos. Cuando llegamos a la puerta del bar me di la vuelta. Los vi besándose. Por fin lo han arreglado, ya era hora. Sobretodo por lo tonto que había sido todo.
Dani: Lo conseguiste.
Bea: Si menos mal.
Dani: Vamos a entrar que estos ya se han sentado.
Bea: Claro un momento. ¡PAREJITA VAMOS QUE HAY HAMBRE!
Dani: Que loca.
Ellos me miraron y se rieron. Empezaron a andar hacia nosotros y entramos. Nos sentamos en los sitios libres que quedaban. Fuimos pidiendo y comimos entre risas. Nos lo pasamos muy bien. Estos son los mejores momentos y los que más me gustan.
sábado, 21 de septiembre de 2013
Capitulo 57.
*Narra Marta*
Terminamos de cenar y volvimos al recinto. Los chicos se prepararon y en menos de veinte minutos ya estaba empezando el concierto. Nosotras estábamos muy nerviosas. Vi como Magi hablaba con Salva. Cuando acabaron Salva se acerco a nosotras.
Salva: A ver chicas se que estáis muy nerviosas. Yo también he estado en esa situación Vengo a deciros que esteis tranquilas. Todo va a salir bien. Vosotras lo valéis Ahora coged fuerzas y a darlo todo. Vais a salir ahí para liarla parda. Venga que ya os toca.
Nos abrazo a todas y nos preparamos. La verdad es que logro tranquilizarnos un poco a todas. Las luces se apagaron y nos pusimos en nuestros sitios. Los chicos empezaron a cantar, y ahí estábamos nosotras haciéndolo lo mejor que podíamos En cuanto acabamos salimos corriendo a backstage. Solo sabíamos dar saltos y gritar de la emoción Nos había salido bastante bien. Mientras los chicos cantaban las tres ultimas canciones fuimos a cambiarnos. Cuando ya estábamos listas nos pusimos a un lado del escenario para verles. Terminaron con `Siempre estas ahí´. Una vez habían acabado empezaron a despedirse. Entonces Blas dijo:
Blas: Bueno ya habéis visto que hoy hemos tenido una compañía muy especial con nosotros. Chicas salid por favor.
Salva y Franchejo empezaron a empujarnos para que saliéramos. Nosotras no queríamos pero prácticamente nos obligaron. Salimos y nos pusimos entre los chicos.
David: Bueno pues aquí las tenemos. Yo creo que se merecen un aplauso, ¿no?
Todos empezaron a aplaudir y yo me tape la cara. Estaba super roja. Note como David me abrazaba y me besaba en la frente.
Dani: Chicas queríamos daros las gracias por todo lo que habéis hecho hoy y durante estos días.
Álvaro: Y que lo habéis hecho fenomenal. ¿Si o no?
Todo el mundo empezó a gritar como locos.
Carlos: Bueno pues ha llegado la hora de hacer la foto de recuerdo. Muchas gracias a todos por venir hoy. Os queremos mucho.
Magi salio de la nada para hacernos la foto. Una vez hecha entramos todos y David me abrazo.
Marta: Dios que vergüenza he pasado.
David: Que tonta si lo habéis bordado.
Marta: Ya claro.
David: Voy a cambiarme y nos vamos.
Marta: Vale.
Los chicos se cambiaron. Cuando estaban listos nos montamos todos en el `AurynCar´ y fuimos a casa. Cuando llegamos nos sentamos en el sofá.
*Narra Carlos*
Estábamos ya en casa después del concierto. Era poco más de las doce. De escuchamos el timbre.
Alba: Ya voy yo.
Alba se levanto a abrir. De pronto escuchamos un grito. Nos miramos extrañados. Alba entro y venia con Tony. Que con este venían Daniela Blume y Diego un amigo de Dani de cuando estuvo en `Eurojunior´. Las chicas ya conocían a Daniela del día del 40 café que se la presentamos nosotros, y la verdad es que Alba es la que mejor se lleva con ella. Ya que están igual de locas. Pero a Diego no lo conocían ninguna. Al menos en persona.
Carlos: ¿Y ese grito que has dado?
Diego: Creo que fue culpa mía.
Alba: Eh si, es que no me lo esperaba.
Dani: No muerde eh.
Alba: Ya lo se tonto.
Tony: Valla sorpresa la que habéis dado eh chicas.
Bea: ¿Estabais allí?
Daniela: Claro que si.
Ángela: Que vergüenza por dios.
Diego: Pues a mi me ha gustado.
Alba estaba en su mundo mirando el móvil.
Daniela: Guarra deja ya el móvil.
Alba: Perdone usted putita. Hablaba con mi herma *rió*
Tony: ¿Qué os parece si montamos una pequeña fiesta de fin de gira?
Dani: Pues que ya vamos tarde.
Tony: Pues venga avisad a la gente.
Nosotros avisamos a todos los que pudimos. Tony empezó a poner música De pronto sonó el timbre y fue Dani a abrir. Eran todos amigos nuestros. Siguió llegando gente y salimos todos al jardín. Alba no se separaba de mi. Decía que tenia vergüenza. Yo que pensaba que eso para ella no existía. Daniela vino y la cogió de la mano.
Alba: Daniela no que ya nos conocemos.
Daniela: Venga solo una vez.
Carlos: Ve que no te va a pasar nada por bailar con ella.
Alba: Esta bien *me beso*
Tony puso `Motivate´ de Danny Romero y empezaron las dos a bailar como locas. No podía parar de reírme Al final acabaron todas bailando. Luego salio `We can´t stop´ y madre mía la que liaron. Daniela y ella empezaron a mover el culo como Miley. Dani no tuvo otra cosa que hacer, que grabarlas. Alba se acerco a mi y me cogió de la mano.
Carlos: No eh que sabes que bailo fatal.
Alba: Venga porfa hazlo por mi *sonrió*
Carlos: Eso no vale. Sabes que no te puedo decir que no.
Alba: Ya, por eso lo hago.
Empezó a sonar `More than friends´. Alba se mordió el labio y empezó a bailar. Yo le seguí el juego. Sinceramente me estaba poniendo y mucho. Madre mía con la niña. Que bien guardadito tenia todo esto.
Carlos: ¿Intentas provocarme?
Alba: Puede que si.
Carlos: Pues lo estas consiguiendo.
Alba: Bien ya lo sabia.
Tony: ¡Venga, cambio de pareja!
Le hicimos caso a Tony y a mi me toco con Ángela. Por cierto era la primera vez que la veía bailar así. A Alba le toco bailar con Salva. No parábamos de reírnos. Así estuvimos hasta las tres que se fueron todos por fin. Nosotros nos fuimos todos a la cama, estábamos agotados. En dos días nos íbamos a Sevilla. Nuestras deseadas y ansiadas vacaciones.
Terminamos de cenar y volvimos al recinto. Los chicos se prepararon y en menos de veinte minutos ya estaba empezando el concierto. Nosotras estábamos muy nerviosas. Vi como Magi hablaba con Salva. Cuando acabaron Salva se acerco a nosotras.
Salva: A ver chicas se que estáis muy nerviosas. Yo también he estado en esa situación Vengo a deciros que esteis tranquilas. Todo va a salir bien. Vosotras lo valéis Ahora coged fuerzas y a darlo todo. Vais a salir ahí para liarla parda. Venga que ya os toca.
Nos abrazo a todas y nos preparamos. La verdad es que logro tranquilizarnos un poco a todas. Las luces se apagaron y nos pusimos en nuestros sitios. Los chicos empezaron a cantar, y ahí estábamos nosotras haciéndolo lo mejor que podíamos En cuanto acabamos salimos corriendo a backstage. Solo sabíamos dar saltos y gritar de la emoción Nos había salido bastante bien. Mientras los chicos cantaban las tres ultimas canciones fuimos a cambiarnos. Cuando ya estábamos listas nos pusimos a un lado del escenario para verles. Terminaron con `Siempre estas ahí´. Una vez habían acabado empezaron a despedirse. Entonces Blas dijo:
Blas: Bueno ya habéis visto que hoy hemos tenido una compañía muy especial con nosotros. Chicas salid por favor.
Salva y Franchejo empezaron a empujarnos para que saliéramos. Nosotras no queríamos pero prácticamente nos obligaron. Salimos y nos pusimos entre los chicos.
David: Bueno pues aquí las tenemos. Yo creo que se merecen un aplauso, ¿no?
Todos empezaron a aplaudir y yo me tape la cara. Estaba super roja. Note como David me abrazaba y me besaba en la frente.
Dani: Chicas queríamos daros las gracias por todo lo que habéis hecho hoy y durante estos días.
Álvaro: Y que lo habéis hecho fenomenal. ¿Si o no?
Todo el mundo empezó a gritar como locos.
Carlos: Bueno pues ha llegado la hora de hacer la foto de recuerdo. Muchas gracias a todos por venir hoy. Os queremos mucho.
Magi salio de la nada para hacernos la foto. Una vez hecha entramos todos y David me abrazo.
Marta: Dios que vergüenza he pasado.
David: Que tonta si lo habéis bordado.
Marta: Ya claro.
David: Voy a cambiarme y nos vamos.
Marta: Vale.
Los chicos se cambiaron. Cuando estaban listos nos montamos todos en el `AurynCar´ y fuimos a casa. Cuando llegamos nos sentamos en el sofá.
*Narra Carlos*
Estábamos ya en casa después del concierto. Era poco más de las doce. De escuchamos el timbre.
Alba: Ya voy yo.
Alba se levanto a abrir. De pronto escuchamos un grito. Nos miramos extrañados. Alba entro y venia con Tony. Que con este venían Daniela Blume y Diego un amigo de Dani de cuando estuvo en `Eurojunior´. Las chicas ya conocían a Daniela del día del 40 café que se la presentamos nosotros, y la verdad es que Alba es la que mejor se lleva con ella. Ya que están igual de locas. Pero a Diego no lo conocían ninguna. Al menos en persona.
Carlos: ¿Y ese grito que has dado?
Diego: Creo que fue culpa mía.
Alba: Eh si, es que no me lo esperaba.
Dani: No muerde eh.
Alba: Ya lo se tonto.
Tony: Valla sorpresa la que habéis dado eh chicas.
Bea: ¿Estabais allí?
Daniela: Claro que si.
Ángela: Que vergüenza por dios.
Diego: Pues a mi me ha gustado.
Alba estaba en su mundo mirando el móvil.
Daniela: Guarra deja ya el móvil.
Alba: Perdone usted putita. Hablaba con mi herma *rió*
Tony: ¿Qué os parece si montamos una pequeña fiesta de fin de gira?
Dani: Pues que ya vamos tarde.
Tony: Pues venga avisad a la gente.
Nosotros avisamos a todos los que pudimos. Tony empezó a poner música De pronto sonó el timbre y fue Dani a abrir. Eran todos amigos nuestros. Siguió llegando gente y salimos todos al jardín. Alba no se separaba de mi. Decía que tenia vergüenza. Yo que pensaba que eso para ella no existía. Daniela vino y la cogió de la mano.
Alba: Daniela no que ya nos conocemos.
Daniela: Venga solo una vez.
Carlos: Ve que no te va a pasar nada por bailar con ella.
Alba: Esta bien *me beso*
Tony puso `Motivate´ de Danny Romero y empezaron las dos a bailar como locas. No podía parar de reírme Al final acabaron todas bailando. Luego salio `We can´t stop´ y madre mía la que liaron. Daniela y ella empezaron a mover el culo como Miley. Dani no tuvo otra cosa que hacer, que grabarlas. Alba se acerco a mi y me cogió de la mano.
Carlos: No eh que sabes que bailo fatal.
Alba: Venga porfa hazlo por mi *sonrió*
Carlos: Eso no vale. Sabes que no te puedo decir que no.
Alba: Ya, por eso lo hago.
Empezó a sonar `More than friends´. Alba se mordió el labio y empezó a bailar. Yo le seguí el juego. Sinceramente me estaba poniendo y mucho. Madre mía con la niña. Que bien guardadito tenia todo esto.
Carlos: ¿Intentas provocarme?
Alba: Puede que si.
Carlos: Pues lo estas consiguiendo.
Alba: Bien ya lo sabia.
Tony: ¡Venga, cambio de pareja!
Le hicimos caso a Tony y a mi me toco con Ángela. Por cierto era la primera vez que la veía bailar así. A Alba le toco bailar con Salva. No parábamos de reírnos. Así estuvimos hasta las tres que se fueron todos por fin. Nosotros nos fuimos todos a la cama, estábamos agotados. En dos días nos íbamos a Sevilla. Nuestras deseadas y ansiadas vacaciones.
martes, 17 de septiembre de 2013
Capitulo 56.
*Narra Alba*
Cuando terminamos de comer fuimos a casa para prepararnos. Yo fui la primera que se ducho. Cuando sali fui a mi habitacion y alli estaba Carlos.
Carlos: Que rapidez por dios.
Alba: Hombre para que os de tiempo a todos.
Me puse unos shorts negros y la camiseta de los Celtics. Total para lo que iba a hacer, peinarme para el concierto.
Carlos: Ya estas, ¿ahora qué tienes que hacer?
Alba: Deberia peinarme, pero por estar un ratito contigo no va a pasar nada *le bese*
Carlos: Entonces me quedo aqui.
Pero todos los buenos momentos los interrumpen y llamaron a la puerta.
Alba: ¿Qué?
X: ¿Puedo entrar?
Alba: Si Álvarito pasa anda.
Álvaro entro y yo le di un abrazo.
Carlos: ¿Qué te pasa?
Álvaro: Pues que María se esta duchando y los demas bueno...
Alba: Pues quedate si quieres.
Álvaro: Vale me quedo.
Entonces yo empece a peinarme o no me daria tiempo. Tenia que plancharme el pelo para luego poder hacer una trenza.
Carlos: ¿Qué ropa os pondreis?
Alba: Pues unos pantalones negros y una camiseta. Cada una de un color diferente.
Álvaro: A ver enseñanoslo.
Alba: Todavia no sabemos de que color seran las camisetas,
Carlos: ¿Y si la llevais del color de nuestras pulseras? Vamos nuestro color favorito. Tu la llevarias amarilla.
Alba: Buena idea, pues amarilla entonces *sonrei*
Álvaro: Y la de María verde. Bueno chicos os dejo solos. Recordad que solo queda una hora para irnos.
Carlos: Vale.
Álvaro se fue y termine de peinarme. Arregle un bolso con todo lo que necesitaria para el concierto, la ropa, el maquillaje y una botella de agua. Cuando lo tuve todo preparado baje al salon.
Ángela: ¿De qué color sera mi camiseta?
Alba: Blanca.
Ángela: Vale *dijo mientras se iba*
Marta: ¿Y nosotras?
Alba: Mi hermana azul, María verde y tu roja.
Marta: Vale.
Las chicas fueron a coger sus cosas. Cuando estábamos todos listos nos fuimos. Llegamos al recinto donde seria el concierto y ya había gente en la puerta. Nosotros entramos por la puerta de atrás. Magi nos estaba esperándonos.
Magi: ¿Estáis nerviosos y nerviosas?
Ángela: Yo si, ¿no se nota?
Magi: Hm si *dijo riendo*
Ángela: Pues eso, ya lo sabes.
Magi: ¿Alguien más?
Marta: Pues yo.
Carlos: Todos, ya esta ea *dijo riendo*
Alba: Así acabamos antes.
Todos reímos y los chicos se pusieron a calentar un poco la voz. Nosotras nos fuimos al camerino para empezar a maquillarnos. De pronto vimos entrar a las hermanas de los chicos.
Alba: Hola *sonreí*
Noelia: Hola chicas, ¿necesitáis ayuda?
Bea: Un poco.
Lucia: Pues venga, ¿qué hacemos?
Marta: No se, ayudar ¿no? *rió*
Alba: Si queréis maquillarnos podéis hacerlo.
Ellas no dijeron ninguna palabra y empezaron a maquillar a las chicas. Ángela y yo nos quedamos para las ultimas. Nos sentamos en uno de los sillones que había allí.
Ángela: Estoy demasiado nerviosa.
Alba: Tranquila va a salir bien. Ya veras.
Ángela: Eso espero.
Alba: Ademas estarán los chicos y si pasara algo nos ayudarían.
Ángela: Y miles de fans...
Alba: Bueno tienes razón Pero estamos juntas en esto. Si una falla, fallamos todas. Aunque sea a posta.
Ángela: No quiero fallar...
Alba: Y no lo harás créeme. Si hace falta me pondré a hacer la tonta. Pero tu no fallaras, estoy segura.
Ángela: ¿Quién sabe lo que deparara el futuro?
Alba: Joder tía ni que fueras bruja *dije riendo*
Ángela empezó a reírse De pronto entraron los chicos y nos vieron riéndonos Nos entro la risa floja y no podíamos parar.
Carlos: ¿Qué os pasa?
Ángela: Dice... que... parezco bruja *dijo riendo*
Blas: ¿Qué has hecho ya?
Ángela: Nada solo estábamos hablando y salto con eso.
Blas: Ah bien *rió*
Yo no paraba de reír. Álvaro me miraba raro y todo. Lógico si parecerá que estoy loca.
Ángela: Después soy yo la que tiene la risa floja..
Alba: Me la has pegado.
Ángela: ¿Eso se puede hacer?
Alba: No lo se. Bueno ya paro...
Ángela: Si, mejor *dijo riendo*
Bea: Pues nosotras ya hemos acabado. Vuestro turno chicas.
Nos sentamos en las sillas y empezaron a maquillarnos. Entonces escuchamos:
David: Parece que Bea a chupado un pitufo *dijo riendo*
Bea: Vete un poquito a la mierda ¿vale?
David: Es que es verdad. Espera que llamo a Magi, seguro que le encanta.
Bea: No ya me vera luego.
Álvaro: Esto... verde. No me lo imaginaba así la verdad.
David: ¿Y por qué no todas de rojo?
Marta: Porque va a juego con nuestras camisetas y vuestras pulseras.
Ángela: Y yo con los labios blancos *rió*
Alba: Guapa no te quejes que yo los llevo amarillos.
Lucia: Y como sigas moviéndote llevaras toda la cara.
Ángela: Un simpson *dijo riendo*
Alba: Y tu... tu... mierda no se me ocurre nada *Ángela rió*
Noelia: Bueno señoritas ya estáis todas.
Todas: Bieeen.
Quedaron así:
Marta.
María.
Bea.
Ángela.
Alba.
En ese momento entro Salva.
Salva: Chicos tenéis... ¡OSTIAS PARCHÍS!
Los chicos y sus hermanas empezaron a reírse Nosotras los mirábamos a todos con un poco de odio.
Alba: Muy gracioso Suay.
Salva: Pero si en verdad me queréis *dijo abrazándonos*
Bea: Bueno si tu lo dices.
Salva: Venga, las cantantes de Parchís, iros a cantar que llegáis tarde *dijo riendo*
Ángela: Yo que tu me callaría o puede que te llegue una colleja de un momento a otro.
Salva: Vale ya me callo.
María: Menos mal pollito sin alas *dijo riendo*
Nosotras también empezamos a reírnos.
Salva: No me llames así.
Marta: Ha sido en plan venganza. Ahora estamos en paz.
Salva: Vale.
Le dimos todas un abrazo. En realidad nos llevamos bien con él.
Salva: Ah chicos tenéis que ir a hacer la prueba.
Dani: Vale vamos ya.
Los chicos se fueron para la prueba de sonido. Nosotras nos quedamos ensayando. Cuando ellos acabaron la prueba fuimos a cenar. Cada vez quedaba menos para nuestra actuación Y la verdad que estoy empezando a ponerme nerviosa.
Cuando terminamos de comer fuimos a casa para prepararnos. Yo fui la primera que se ducho. Cuando sali fui a mi habitacion y alli estaba Carlos.
Carlos: Que rapidez por dios.
Alba: Hombre para que os de tiempo a todos.
Me puse unos shorts negros y la camiseta de los Celtics. Total para lo que iba a hacer, peinarme para el concierto.
Carlos: Ya estas, ¿ahora qué tienes que hacer?
Alba: Deberia peinarme, pero por estar un ratito contigo no va a pasar nada *le bese*
Carlos: Entonces me quedo aqui.
Pero todos los buenos momentos los interrumpen y llamaron a la puerta.
Alba: ¿Qué?
X: ¿Puedo entrar?
Alba: Si Álvarito pasa anda.
Álvaro entro y yo le di un abrazo.
Carlos: ¿Qué te pasa?
Álvaro: Pues que María se esta duchando y los demas bueno...
Alba: Pues quedate si quieres.
Álvaro: Vale me quedo.
Entonces yo empece a peinarme o no me daria tiempo. Tenia que plancharme el pelo para luego poder hacer una trenza.
Carlos: ¿Qué ropa os pondreis?
Alba: Pues unos pantalones negros y una camiseta. Cada una de un color diferente.
Álvaro: A ver enseñanoslo.
Alba: Todavia no sabemos de que color seran las camisetas,
Carlos: ¿Y si la llevais del color de nuestras pulseras? Vamos nuestro color favorito. Tu la llevarias amarilla.
Alba: Buena idea, pues amarilla entonces *sonrei*
Álvaro: Y la de María verde. Bueno chicos os dejo solos. Recordad que solo queda una hora para irnos.
Carlos: Vale.
Álvaro se fue y termine de peinarme. Arregle un bolso con todo lo que necesitaria para el concierto, la ropa, el maquillaje y una botella de agua. Cuando lo tuve todo preparado baje al salon.
Ángela: ¿De qué color sera mi camiseta?
Alba: Blanca.
Ángela: Vale *dijo mientras se iba*
Marta: ¿Y nosotras?
Alba: Mi hermana azul, María verde y tu roja.
Marta: Vale.
Las chicas fueron a coger sus cosas. Cuando estábamos todos listos nos fuimos. Llegamos al recinto donde seria el concierto y ya había gente en la puerta. Nosotros entramos por la puerta de atrás. Magi nos estaba esperándonos.
Magi: ¿Estáis nerviosos y nerviosas?
Ángela: Yo si, ¿no se nota?
Magi: Hm si *dijo riendo*
Ángela: Pues eso, ya lo sabes.
Magi: ¿Alguien más?
Marta: Pues yo.
Carlos: Todos, ya esta ea *dijo riendo*
Alba: Así acabamos antes.
Todos reímos y los chicos se pusieron a calentar un poco la voz. Nosotras nos fuimos al camerino para empezar a maquillarnos. De pronto vimos entrar a las hermanas de los chicos.
Alba: Hola *sonreí*
Noelia: Hola chicas, ¿necesitáis ayuda?
Bea: Un poco.
Lucia: Pues venga, ¿qué hacemos?
Marta: No se, ayudar ¿no? *rió*
Alba: Si queréis maquillarnos podéis hacerlo.
Ellas no dijeron ninguna palabra y empezaron a maquillar a las chicas. Ángela y yo nos quedamos para las ultimas. Nos sentamos en uno de los sillones que había allí.
Ángela: Estoy demasiado nerviosa.
Alba: Tranquila va a salir bien. Ya veras.
Ángela: Eso espero.
Alba: Ademas estarán los chicos y si pasara algo nos ayudarían.
Ángela: Y miles de fans...
Alba: Bueno tienes razón Pero estamos juntas en esto. Si una falla, fallamos todas. Aunque sea a posta.
Ángela: No quiero fallar...
Alba: Y no lo harás créeme. Si hace falta me pondré a hacer la tonta. Pero tu no fallaras, estoy segura.
Ángela: ¿Quién sabe lo que deparara el futuro?
Alba: Joder tía ni que fueras bruja *dije riendo*
Ángela empezó a reírse De pronto entraron los chicos y nos vieron riéndonos Nos entro la risa floja y no podíamos parar.
Carlos: ¿Qué os pasa?
Ángela: Dice... que... parezco bruja *dijo riendo*
Blas: ¿Qué has hecho ya?
Ángela: Nada solo estábamos hablando y salto con eso.
Blas: Ah bien *rió*
Yo no paraba de reír. Álvaro me miraba raro y todo. Lógico si parecerá que estoy loca.
Ángela: Después soy yo la que tiene la risa floja..
Alba: Me la has pegado.
Ángela: ¿Eso se puede hacer?
Alba: No lo se. Bueno ya paro...
Ángela: Si, mejor *dijo riendo*
Bea: Pues nosotras ya hemos acabado. Vuestro turno chicas.
Nos sentamos en las sillas y empezaron a maquillarnos. Entonces escuchamos:
David: Parece que Bea a chupado un pitufo *dijo riendo*
Bea: Vete un poquito a la mierda ¿vale?
David: Es que es verdad. Espera que llamo a Magi, seguro que le encanta.
Bea: No ya me vera luego.
Álvaro: Esto... verde. No me lo imaginaba así la verdad.
David: ¿Y por qué no todas de rojo?
Marta: Porque va a juego con nuestras camisetas y vuestras pulseras.
Ángela: Y yo con los labios blancos *rió*
Alba: Guapa no te quejes que yo los llevo amarillos.
Lucia: Y como sigas moviéndote llevaras toda la cara.
Ángela: Un simpson *dijo riendo*
Alba: Y tu... tu... mierda no se me ocurre nada *Ángela rió*
Noelia: Bueno señoritas ya estáis todas.
Todas: Bieeen.
Quedaron así:
Marta.
María.
Bea.
Ángela.
Alba.
En ese momento entro Salva.
Salva: Chicos tenéis... ¡OSTIAS PARCHÍS!
Los chicos y sus hermanas empezaron a reírse Nosotras los mirábamos a todos con un poco de odio.
Alba: Muy gracioso Suay.
Salva: Pero si en verdad me queréis *dijo abrazándonos*
Bea: Bueno si tu lo dices.
Salva: Venga, las cantantes de Parchís, iros a cantar que llegáis tarde *dijo riendo*
Ángela: Yo que tu me callaría o puede que te llegue una colleja de un momento a otro.
Salva: Vale ya me callo.
María: Menos mal pollito sin alas *dijo riendo*
Nosotras también empezamos a reírnos.
Salva: No me llames así.
Marta: Ha sido en plan venganza. Ahora estamos en paz.
Salva: Vale.
Le dimos todas un abrazo. En realidad nos llevamos bien con él.
Salva: Ah chicos tenéis que ir a hacer la prueba.
Dani: Vale vamos ya.
Los chicos se fueron para la prueba de sonido. Nosotras nos quedamos ensayando. Cuando ellos acabaron la prueba fuimos a cenar. Cada vez quedaba menos para nuestra actuación Y la verdad que estoy empezando a ponerme nerviosa.
Suscribirse a:
Comentarios (Atom)


.jpg)






